Donaudelta

Sanatate!

Hier ben ik weer met nieuws over onze trip naar de Donaudelta! Ik kan je nu al vertellen dat het gewoonweg prachtig en schitterend was! Maar ik zal het verhaal nu eens volledig uit de doeken doen.

We vertrokken eerst naar het stadje Tulcea, dat gelegen is vlakbij aan de plaats waar de Donau zich in drie grote takken splitst. Elke tak heeft zijn eigen naam en wordt nog eens verder opgesplitst in kleinere kanaaltjes die allemaal samen de Donaudelta vormen. We kwamen 's avonds aan in Tulcea waar het toch niet zo evident bleek te zijn om een goedkope slaapplaats te vinden. Na lang zoeken werden we ineens aangesproken door een kerel die zei dat hij een pension had als we een slaapplaats zochten. Geweldig nieuws dus! En het was ook goedkoop! Ongeveer 20 euro in totaal. De volgende dag stonden we vroeg op om ons beter te informeren over de ferries en excursies in de delta want we hadden ons helemaal niet voorbereid. In het informatiecentrum vertelden ze ons dat er elke dag een paar boten uitvaren naar de verschillende takken van de delta. Wij wilden zeker naar Crisan op bezoek gaan, dat gelegen was aan de middelste tak van de delta en ook de mooiste maar meest toeristische. Het was ook lang zoeken naar een trage boot zodat we nog konden genieten van het uitzicht. Maar uiteindelijk is het ons wel gelukt! Ook mede door een vriendin van Jef uit Neerpelt die hij toevallig tegen het lijf liep. Van haar kregen we ook een telefoonnummer van Pertri, een man uit Crisan die overnachting kan regelen en excursies naar de delta maakt. Na een telefoontje was alles al in orde en konden we volop genieten op de boot van de mooie uitzichten. Na een dikke 2 uur kwamen we aan in het dorpje Crisan, dat bestaat uit één lange straat aan de Sulinatak (middelste tak) van de delta. We maakten een wandeling door het stadje en maakten meteen kennis met de vele kikkers die ons pad nog zouden doorkruisen. We kregen ook het gezelschap van Manfred, een Duitse Australiër en een Frans meisje waarvan ik de naam niet meer weet. Zij bleven ook overnachten bij Petri. Manfred zou de volgende dag ook mee op excursie gaan naar de delta, het Franse meisje zou naar de stad Sulina (gelegen aan de monding van de Sulinatak) varen en van daar met een bus naar Letea rijden. Naar dat dorpje zouden we de volgende na de excursie ook gaan. Maar ik loop weer te hard vooruit. Die avond aten we gezellig samen met Petri en diens gezin een stuk vers gevangen karper. Het was heerlijk! Later die avond konden we nog genieten van een prachtige sterrenhemel! Er was nergens licht te bespeuren en doordat er geen wolken waren, hadden we een fantastisch zicht! We konden dus helemaal ontspannen gaan slapen.

De volgende dag kregen we een lekker ontbijt voorgeschoteld en vertrokken we erna op excursie. Overal water, zon, vogels die je anders nooit in het wild zou kunnen bewonderen, mooie landschappen en natuurlijk prachtige uitzichten. Ik en Jef hadden een lijstje opgesteld met alle vogels die we gezien hebben. Hier komt ie: Pelikanen waaronder ook de zeldzame Dalmatiërssoort, Lepelaars, Ibissen, Ooievaars, Zwanen, Gansen, Wilde Eenden, een Stern, Aalscholvers, Reigers (witte, zilver en bruine), bijeneters, spechten, zeldzame vinken en meesjes, Arend, een Boerenzwaluw, Meeuwen en nog veel meer maar daar wisten we de naam niet echt van :p. Onderweg stopten we ook voor een lekkere picknick met omeletjes en worsten. Toen we in de late namiddag terug in Crisan waren, pakten we onze spullen, namen we afscheid van Manfred, Petri en zijn gezin en vaarden we naar het kleine dorpje Letea dat vlakbij Grindul Letea ligt, één van de mooiste wouden uit de delta. Onderweg werden we nog beloond met een prachtig uitzicht en jawel! Ik kreeg een slang te zien! Iets waar Jef lang op zat te hopen en helaas niet heeft kunnen zien en ik was jammer genoeg ook te laat om een foto te trekken. In Letea, dat groter was als Crisan en echt weg had van een afrikaans dorpje, vonden we al snel een prachtig en spiksplinternieuw pension! Voor een nacht met avondmaal en ontbijt en drank betaalden we wel 30 euro. Niet echt goedkoop maar wat we allemaal kregen maakte dat ruimschoots goed! We begonnen 's avonds met 2 glaasjes wodka, een voorgerechtje met vis, hoofdgeregeld met geroosterde kip en boontjes en als afsluiter een stuk Paastaart en nog een wodka. Bij het eten kregen we nog een fles water en 2 flessen wijn. Dus we kregen zeker waar voor ons geld! We besloten ook om te voet door het bos te trekken de volgende dag naar het grensstadje Periprava. De volgende dag kregen we een gigantisch en gek ontbijt voorgeschoteld! We begonnen weer gek genoeg met een glaasje Wodka, daarna kregen we een bord waar frietjes, een stuk kip en gebakken eieren op lagen! Het gekste ontbijt dat ik dus ooit naar binnen heb gewerkt met andere woorden. We kregen na het ontbijt zelfs nog een blik bier mee. We namen afscheid en begonnen onze tocht door het woud waar we nog gezelschap kregen van twee Roemeense studenten die in het woud foto's moesten nemen voor een schoolproject. Het bos was echt prachtig! En een heel avontuur! Eerst moesten we een brugje maken om over een plas water te geraken. Het bleek allemaal geen nut te hebben want we moesten niet veel later onze schoenen en sokken uitdoen om zo door het water een te ploeteren! Het was ijskoud maar oh zo leuk! Onze Roemeense vrienden keerden niet veel terug en wij zetten onze tocht verder naar Periprava. We kwamen onderweg ook paardenschedel tegen en de daar-bij-horende echte nog levende wilde paarden. Heel mooi om te zien! Na in totaal een 6 à 7 uurtjes te stappen kwamen in Periprava terecht. Een soortgelijk dorpje als Letea, vlakbij aan de grens met Ukraïne. Het lag ook aan de bovenste deltatak die dus de grens vormt met Ukraïne. De pensions die we vonden waren dicht en even dachten we dat we terug in het bos een plekje moesten zoeken. Maar als bij wonder kwamen we een Franse kerel tegen, Benoit. Hij logeerde bij een wat ouder Roemeens koppel en hij zei dat er nog plaats was in zijn kamer wara hij verbleef. Dus we hadden een slaapplaats gevonden! En een goedkope! We maakten samen nog een wandeling tot aan de haven waar we dus Ukraïne konden zien. Hij zei wel dat we best geen foto's maakten omdat de politie dan rare vragen begint te stellen. Maar als een echte rebel kon ik het niet laten :p. We gingen ook nog een pintje drinken in de lokale bar om daarna terug te keren naar het huisje waar we nog een fles zelfgemaakte wijn aangeboden kregen en naar een film keken die Benoit op zijn laptop had staan.

De volgende morgen werden we al om 4.30 gewekt! Jawel je leest het goed! We moesten zeker zijn dat we de boot terug hadden om 6 uur naar Tulcea. Op de boot zagen we de zon opkomen boven Ukraïne. Weer een leuke herinnering erbij dus. Om de tijd (het was 5 uur varen) te doden speelden we nog wat poker met al ons klein geld (Benoit verloor alles en ik en Jef verdeelden de schittere winst van 2 lei of een halve euro :p). In Tulcea aten we een hapje en brachten we nog een bezoekje aan het Donaumuseum. We namen daarna afscheid van Benoit en reden met een overvolle maxi taxi terug naar Constanta waar we nog op ons appartementje konden nagenieten van een prachtige en zeer succesvol tripje!