Bezoek en vele reisjes!

Castelul Bran, beter bekent als het kasteel van Dracula

Plein in Brasov met Zwarte Kerk


Samen met de mama voor het parlementsgebouw

Klokkentoren in Sighisoara

Muurschildering van Vlad Tepes aka Dracula binnen in zijn geboortehuis

Hallokes!

Na meer dan een dikke maand niets gehoord te hebben van mij is het hoog tijd om wat bij te schrijven want er is op korte tijd enorm veel gebeurd wat het dan ook één van de vermoeiendste periodes tot nu toe heeft gemaakt. Dus zet je schrap voor een immens lang verslagje!

Ik begin mijn verslagje een dikke twee weken geleden, op vrijdag 3 april. Er stonden twee dingen te gebeuren waar ik heel hard naar uitkeek! Ten eerste kwamen Liesbet en Lize mij een bezoekje brengen en ten tweede mochten ik en Jef een sessie geven aan de universiteit van Constanta over ons handelingsplan. Dat tweede was een groot succes! Het was interessant voor de 'studenten' en ook de professor was heel tevreden omdat het zijn opvattingen allemaal illustreerde. Nadien hebben we ons handelingsplan verschillende malen gekopieerd via usb-sticks en geheugenkaarten dus geslaagde sessie! Maar daarna sloeg het noodlot toe! Bij het uitstappen van de bus bij ons appartement merkte ik plots dat mijn portefeuille weg was. Grote paniek dus. Na overal tientalle keren gekeken te hebben zat er niets anders op dan hulp te zoeken. Dus verwittigden wij onze werkbegeleider hier en de vrouw, viorica, van wie het appartement huren. Zij kwam meteen langs om ons naar het politiekantoor te brengen. Inmiddels had ik al mijn bankkaart laten blokeren en dus wij naar de politie. Dat was een moeilijkere opgave als gedacht. De politie is hier in verschillende secties onderverdeeld en zelfs een vrouw die hier bijna 20 jaar woont weet nog steeds niet waar welke sectie precies gestationeerd is. Na 2 uur hadden we dan eindelijk het juiste kantoortje gevonden. Na veel vertel- en schrijfwerk, zeiden ze ons dat we maandag terug moesten komen voor een officiele verklaring met een tolk. Ondanks alles hebben we die avond nog heel veel gelachen samen met Viorica en we sloten de dag af met een lekker kebab.

De volgende dag stond ik al snel paraat om Liesbet en Lize op te wachten aan het treinstation van Constanta. Blijkbaar hadden zij ook verschillende dingen meegemaakt door zwartrijden op de bus enzo dus ik voelde mij wel wat schuldig. Het was een leuk weerzien en na onze bagage te droppen op ons appartementje was het een ideaal momentje om het strand al wat te gaan verkennen. Terug op het appartementje was het tijd om onze kookkunsten te tonen (vooral die van Jef want ik had nog wat bij te praten) en de Roemeense wijn te introduceren aan de twee meisjes. We sloten af met een filmpje en veel verwachtingen voor de volgende dagen.

Zondag was het tijd voor de echte verkenning van de stad. We trokken eerst naar de haven van Constanta om zo naar het oude Casino te gaan en de bijhorende boulevard. Daar genoten we nog wat meer van het zonnetje, dat ons voor de komende week nog meer gezelschap hield, en van het toch wel mooie uitzicht over de Zwarte Zee, of het Zwarte Meer zoals ik het liever noem :-) (Ik en Jef hadden namelijk eeen grote discussie of de Zwarte Zee een meer was of een zee. Met allerlei googlezoekopdrachten tot gevolg zijn we nu nog steeds niet zeker. Sommige bronnen zeggen meer, andere zee. Daarbovenop kwam dan ook nog eens de term Dode en Rode Zee naar boven wat het allemaal heel ingewikkeld maar hilarisch maakte!). We bezochten het nationaal historisch en archeologisch museum, aten een 'lekkere' pizza en bezochten het volkkundig museum waar typische klederdracht te zien was en typisch Roemeens beschilderde eitjes. We sloten af door nog een keer naar het strand te gaan en verder te genieten van de zon. Na weer onze kookkunsten te laten zien (nu was het vooral mijn beurt) waren we op het idee gekomen een boek speelkaarten te maken en wat spelletjes te spelen zoals piramide en poker wat ook voor hilarische beelden heeft gezorgd!

Maandag ging ik met Jef eerst op weg naar het politiebureau. Na terug alles te vertellen, kwamen ze daar met het voorstel om beter te zeggen dat ik de portefeuille verloren ben dan bestolen te zijn. Zo zouden ze makkelijk documenten kunnen geven en moest er geen tolk aan te pas komen. We zouden dan ook kunnen vertrekken naar Boekarest (dit hadden we samen met Lize en Liesbet gepland) en we zouden niet moeten wachten in Constanta. Gelukkig kwam er een uur tje daarna een verlossend telefoontje waarin ze mij zeiden dat ze de portefeuille terug hadden gevonden! Een hele opluchting! Dus we konden met een gerust hartje vertrekken naar Boekarest! Terug aangekomen in ons stamjeugdverblijf, gingen we een hapje eten en nog verder genieten van de mooie avond. Om klokslag middernacht was het dan tijd om mijn cadeautjes en 3 zoenen uit te delen aan Liesbet die haar 22ste verjaardag vierde! Niet lang daarna was het tijd om te slapen want de volgende dag zou weer helemaal vol gepland staan.

De dag erop was het zonder omwegen de toerist uithangen :). Een wandeling doorheen het oude gedeelte van Boekarest, genieten van het prachtige weer in parkjes, het parlement (wat het tweede grootste gebouw ter wereld is), de botanische tuinen, de universiteit en een hele boel mooie kerkjes! 's Avonds besloten we om zelf een feestmaal samen te stellen en klaar te maken voor Liesbet. Als verrassing had ik nog kaarsjes gekocht met daarop '22' om bij het eten te zetten. Weer iemand blij gemaakt dus! Die avond kregen we nog het gezelschap van twee Duitsers en we keken nog naar een filmpje om het reisje eigenlijk al wat af te sluiten want de dag erop zouden Lize en Liesbet terug vertrekken naar Belgenlandje. Het afscheid kwam sneller als gedacht maar gelukkig hadden we niet veel tijd om er bij stil te staan want Bart, een vriend van Jef, kwam diezelfde dag nog op bezoek. Die woensdagavond was het heel gezellig in het hostel! We hadden het gezelschap van twee Franse koppels en een Duitser. We wisselden ervaringen uit, dronken Roemeens bier en wisselden dierengeluiden uit in verschillende talen! Het was vooral de Duitser die het allemaal wat moest bekopen :-).

Donderdag vertrokken we met zen drieën naar sighisoara, het geboortestadje van Dracula dat gelegen is op een heuvel en waarvan de oude stadomwalling en eigenlijk het hele oude stadscentrum nog volledig intact is! We vonden in het oude centrum een leuk hostel met een eigen bar! Dus dat beloofde al voor die avond! We gingen eten in een gezellig Italiaans restaurant en trokken met goed gevulde maagjes weer naar het hostel. Daar leerden we een groep Amerikanen kennen die studeerden in Schotland en nu bezig waren met een rondreis doorheen Europa. Ze waren heel nieuwsgierig naar Belgische gewoontes, dus wij terug kaarten maken en drinkspelletjes spelen! Het duurde niet lang of de ene Amerikaan droop af na de andere tot er nog één overblijf waar we ook nog wat grappige momenten mee beleefd hebben. Zo vond hij de weg niet terug naar zijn kamer en van die toestanden.

De volgende dag kwamen we weer de Amerikanen tegen, die verrassend genoeg er redelijk fris uitzagen :-). We besloten om samen te gaan eten in het geboortehuis van Dracula, aka Vlad Tepes of Vlad de Spietser, dat nu een restaurant is dat wordt uitgebaat door een Fransman. Ik genoot van een heerlijk Vlad Tepes steak met Draculasaus. Tijdens het eten werden we ook begroet door twee ridders en ook in het restaurant waren enkele mooie herinneringen aangebracht aan Dracula. Toeval of niet, maar de Amerikanen hadden ook een kortingsbon van 50% waar wij ook van mee konden genieten! Toffe kerels toch! Daarna splitsten onze wegen en we bezochten het nationaal museum van Sighisoara dat was ondergebracht in de klokkentoren van de stad. Het gaf ons ook de gelegenheid om van een prachtig uitzicht te genieten! Daarna trokken we naar de hogere heuvel van het oude stadsgedeelte om de kerk te bezoeken. We kwamen er via de scholierentrap, een lange, houten, overdekte trap die de twee heuvels verbond. Aan de kerk lag ook een schitterend en sp(r)ook(jes)achtig kerkhof dat ik natuurlijk ook niet wou missen. Met nog steeds prachtig weer konden we een terrasje niet weerstaan en daar kwamen we weer één van de Franse koppels tegen die we hadden ontmoet in Boekarest! Daarbovenop zaten ze ook in hetzelfde hostel als ons! Dus samen met de Amerikanen zou het weer een leuke avond worden! Het dat werd het ook! We kregen ook al snel gezelschap van Toby, een Roemeense wees die nu ondertussen volwassen was geworden. Het kon heel weinig Engels maar het was heel intereassant en soms ook wel wat grappig om zijn verhalen te horen!

De volgende dag (weer zaterdag ondertussen) reisden we terug naar Boekarest. Weer een treinrit van 5 uur voor de boeg dus! In Boekarest keerden we terug naar ons hostelletje en gingen we op pad om een hapje te eten, het paleis te zien by night en voor een drankje. In de stad was er ook een reeks concerten aan de gang voor één of andere fietshappening. Daarna gingen Jef en Bart nog voort op stap terwijl ik terugkeerde naar het hostel om daar kennis te maken met een groep Belgjes en nog wat te kaarten voor een paar uurtjes.

De dag erop stonden we vroeg op om Bart naar de luchthaven te doen.Terug in hostel ging Jef voor een dutje en ik voor een filmpje. Na het dutje van Jef was het tijd voor hem om zijn vriendin, Heidi, op te halen. Mijn ouders kwamen pas de dag erop naar Roemenië dus moets ik mij nog een dag bezig zien te houden. Dus op naar de Irish Pub dacht ik bij mezelf! Daar heb ik toch wel een viertal uurtjes gezeten en me bezig gehouden let het aanvullen van mijn dagboek en het kijken naar rugbywedstrijden samen met de talloze Ieren. En dit alles natuurlijk in het gezelschap van een lekker Guinness. Ik keerde terug naar het hostel waar ik kennismaakte met mijn kamergenootjes voor die nacht. Het bleken drie Belgen te zijn! Dus had ik weer de kans om wat nieuwe mensen te leren kennen en gezellige babbeltjes te slaan. De tijd vloog voorbij dus was het weer gauw tijd om te gana slapen en uit te kijken naar de komst van de mama en de papa.

Zondag sloeg het weer om. De zon had meer moeite om er door te komen en er was een kil windje bijgekomen. In het hostel vond ik wa Humo's om door te komen en al gauw genoeg volgde het blije weerzien met de ouders. We namen een taxi naar ons hotel dat vlakbij het parlementsgebouw lag en wat dus ook voor een fenomenaal uitzicht zorgde op het parlement! Al snel gingen de lichten uit om vroeg klaar te staan de volgende dag om Boekarest te laten zien aan de ouders.

De volgende dag begonnen ik en mijn ouders met dezelfde wandeling die ik samen met Liesbet en Lize heb gemaakt doorheen het oude gedeelte van Boekarest. Ik bracht hen ook weer naar het restaurant in Boekarest waar je goedkoop kan genieten van de typisch Roemeense keuken. In de namiddag besloten we wat museums aan te doen. Het mooiste museum dat we bezochten was het museum van de Roemeense boer. Naast typisch volksklederdracht was er ook een volleidg houten huisje te zien, een molen die heropgebouwd was en watermolens. Echt wel de moeite! Beneden in de kelder van het gebouw waren wat beelden en schilderijen te bewonderen van het communistisch tijdperk. Naast Ceausescu kon je ook afbeeldingen van Lenin en Stalin zien en het bureau en notities van een belangrijke generaal van Ceausescu. 's Avonds keerden we terug naar de Irish Pub voor een lekker drankje en hapje. Terug op ons hotel duurde het niet lang of we vielen als een blok in slaap.

Woensdag namen we een trein naar Brasov in Transsylvanië, waar we een paar dagen zouden verblijven.Het was weer een lang rit van 3 uur maar het uitzicht was wel indrukwekkender! Over waar je zag waren bergen en bossen. In Brasov brachten we weer al ons bagage naar het hotel waarna we de stad gingen verkennen. We bezochten eerst het het stadshuis waar nu een museum in ondergebracht is. In het museum waren allerlei Middeleeuwse voorwerpen (harnassen, wapens, schilden, sloten, oude geschriften) te bewonderen die uit een nabijgelegen burcht in Rasnov kwamen. Buiten deze dingen kan je er ook het eerste document in de Roemeense taal bekijken! In Brasov kan je ook de kabelbaan nemen en zo genieten van een zicht over de hele stad! Dat deden we dus! Het was echt een magnifiek zicht! We gingen verder naar het smalste straatje van heel Europa! De touwstraat! Ongeveer een meter breed en een honderdtal meter lang. We liepen verder naar de Biserica Negra, of Zwarte Kerk, die deze naam heeft gekregen door een brand in de 17de eeuw. Jammer genoeg was deze al gesloten voor het publiek dus keerden we terug naar het pleintje met het stadshuis om van het zonnetje te genieten. Om terug te gaan naar ons pensionnetje, maakten we een omweg langs de stadsomwalling waar nog een paar mooie torens te zien waren.

Donderdag gingen we echt op Draculatour naar het kasteel van Bran, dat beter bekent staat als het kasteel van Dracula. Vlad Tepes heeft dit kasteel gebruikt als uitvalbasis voor zijn beleggering tegen de Turken. Later werd het ook een koninklijk ''vakantiehuisje'' waar de verblijfkamers van de koninklijke familie nog te bezichtigen zijn. Rond het kasteel was een klein openluchtmuseum waar oude huisjes stonden. Allemaal heel mooi en interessant! Wat ook typisch is in Bran en ook in Sighisoara waar Dracula is geboren, zijn de souvenirs van Dracula. Tassen, borden, poppen, t-shirts, lepels,... Alles wat je kan bedenken is er te vinden met Dracula op. Er was zelfs Draculawijn en een bar waar je helemaal werd ondergedompeld in het verhaal met doodskitsen en Dracula zelf die er rond liep. Na het bezoekje aan Bran reden we terug naar Brasov waar we de Zwarte Kerk bezochten en nog snel een hapje aten voor we de trein terug namen naar Boekarest en nog samen gezellig genoten van de laatste avond van mijn ouders in Roemenië.

's Morgensvroeg vertrokken we richting station om van daar de bus te nemen naar de luchthaven. Na lang aanschuiven aan de check-in was de tijd gekomen om terug afscheid te nemen. Maar met nog een dikke anderhalve maand te gaan zou de rest van de stage gewoonweg voorbij vliegen! Niet veel later nam ik de trein terug naar Constanta waar ik toch terug het gevoel had van thuiskomen. Hier had ik nog enkele daagjes te tijd om te bekomen van de vermoeiende weken. Jef zou ook pas zondag terugkomen dus ik had het rijkje voor mij alleen... .

Gisteren was het dus terug tijd om aan de stage te beginnen dachten we. Met veel nieuwe moed en motivatie keerden we terug naar Centrul Cristina. Niemand te zien, deuren vast. Paasmaandag... . Gladvergeten dat Pasen hier een weekje later wordt gevierd. Nuja, dan maar wat nuttige dingen voor school. Vandaag terug met goede moed naar de instelling. Weer niemand te bespeuren in het dagcentrum, maar in de personeelskamer hoorden we nu wel geluid! Blijkbaar waren we net op tijd voor een feestmaal :-). Nadien zeiden ze ons dat de kinderen nog steeds vakantie hebben en dus niet zullen komen deze week en dat wij daardoor nog een extra weekje vakantie hebben...

Ideale kans dus om naar de Donaudelta te trekken en te genieten van de prachtige natuur!

Het verslagje hiervan kan je hier gauw lezen dus tot dan!