Laatste weken en reisjes: Provincie Moldavië

Hey hoi!

Voor één van de laatste keren hier op de blog. Toch wel een beetje met pijn in het hart maar uiteraard ook met een beetje plezier. Ons laatste weekend in Constanta was nog heel leuk!
We hebben goed gegeten en hebben bij Cortizo thuis nog genoten van een Turks waterpijpje en een goeie prisonbreakachtige film :d. Zondag verbleven we nog bij Viorica om een heel gedoe met verhuis en poetsgedoe te vermijden voor de volgende inwoners van het apartement. Niet dat daar vuil was ofzo :p. Die laatste zondagavond in Constanta zijn we nog naar Mamaia gereden, HET vakantieresort aan de zwarte zee.

Maandagochtend dan, zijn we met de maxi taxi van het zuiden, naar het noord-oosten van het land gereden. Heel goedkoop maar heeeeel lang! 8 uur in een klein busje zitten! Het kon leuker.
Maar maandagavond kwamen we dan aan in Iasi, een grote universiteitsstad stad in de provincie Moldavië. 's Avonds aten we daar nog waarna ik toch al gauw uitgestrekt op mijn bed lag.

Dinsdag bezochten we dan de stad. Ik keek vooral uit naar het cultuurpaleis en de kerken, de indrukwekkendste gebouwen van de stad. De kerken ook omdat de grootste orthodoxe kathedraal van het land er staat en een heel moderne rooms-katholieke kathedraal. Toen we bij deze gebouwen aankwamen was ik heel hard teleurgesteld. Alle gebouwen, het cultuurpaleis, de kerken en de twee kloosters in de stad werden tegelijk gerenoveerd!. Niet zo mooi dus. Bijgevolg waren we ook snel klaar in Iasi en gingen we terug naar het hostel om een film te zien.

De volgende dag namen we een maxi-taxi naar Suceava, de oude hoofdstad van Moldavië. De rit duurde iets langer dan twee uur dus dat viel allemaal goed mee. We vonden ook een heel goed jeugdhostel dat excursies organiseerde naar de kloosters enzovoort. We dropten al onze baggage en trokken de stad in. We aten eerst lekker Mexicaans (voor de verandering geen Roemeens) en wandelden dan verder naar de oude citadel, een burcht waar de grote koning of voivode zoals de Roemeense benaming is, Stefan De Grote, zijn zetel had. Onderweg, het was ongeveer een half uur wandelen van het centrum naar de citadel in het bos, begon het opeens te gieten! Maar we zagen het als een avontuur en wandelden gewoon verder. We liepen ook langs de het openluchmuseum waar oude huisjes stonden van Moldavië. Door het slechte weer zijn we wel niet naar binnen gegaan. Na het bezoek aan de citadel, wandelden we terug naar het centrum om nog een paar kerken en monumenten te bezoeken.

Donderdag maakten we gebruik van een excursie die ons naar de beschilderde kloosters voerde van Moldavië! En ik moet wel eerlijk toegeven dat ze indrukwekkender waren dan eerst gedacht! De foto's die ik later zal laten zien zullen wel meer zeggen als woorden.

En vandaag, vrijdag, gingen we met de trein naar Putna, waar een ander klooster ligt. In dat klooster ligt ook de tombe van Stefan De Grote. We konden ook de monnikken aan het werk zien want ze waren heel de kerk aan het herschilderen! Heel mooi! Vandaar wandelden we ongeveer een dikke 22 km naar Sulcevita, één van de plaatsen waar een klooster lag die we de vorige dag bezochten. De tocht was werkelijk schitterend maar zwaar door het modderige pad. In het bos hebben we eekhoorns, salamanders, kikkers en herten gezien. De beren en de wolven zullen zicht verstopt hebben :p. Net als vorige avond maakten we het ook heel gezellig 's avonds met de andere toeristen in het hostel hier. Een tof meisje van Australië, een Duitser en een Nederlander die helemaal niet gierig blijkt te zijn! Heel leuke mensen!

Morgen gaan per maxi-taxi naar Brasov, waar we hopelijk echt de beren zullen zien. We gaan daar blijven tot dinsdag of woensdag om dan verder naar Boekarest te rijden met de trein om nog wat rustig te genieten in één van de vele parkjes in de stad voor we terug naar huis vliegen volgende week vrijdag. En dan om 13.05 Belgische tijd kom ik aan in Charleroi en zit het hele avontuur er hier op. Maar voor het zover is: nog genieten van mijn laatste weekje... .

vervolg kinderdagverblijf

Hoi hoi!



Weer een hele tijd dat jullie niets gehoord hebben van mij maar dat wil zeker niet zeggen dat we hebben stil gezeten hier!



In het kinderdagverblijf was het sinds mei echt wel druk! Dit kwam doordat er een opvoedster moest beginnen met studeren voor haar master in de psychologie. Hierdoor stonden we nog maar met drie mensen voor een groep van ongeveer 8 kinderen. De berperkingen van deze kinderen zijn ook heel variërend waardoor het er allemaal nogal hectisch aan toe kan gaan. Daardoor hadden we besloten om te beginnen werken aan een visueel dagschema met pictogrammen. Het zou vooral de autistjes goed kunnen helpen maar evengoed de andere kinderen. Eerst hadden we het idee om het schema volledig in karton te maken omdat we niet veel materiaal voor handen hadden. Maar omdat de kans dan bestond dat het vlug gescheurd zou worden, moesten we iets anders bedenken. Uiteindelijk kochten we zelf een kurken bord en hielden we de verschillende picto's in karton die we dan konden prikken op het bord.



De dagen erna was het dan ook voortdurend de kinderen wegwijs maken met de pictogrammen door constant te blijven herhalen. Ik heb wel de indruk dat er al een paar kinderen mee weg zijn maar het zal pas volledig lukken als de opvoedsters van het kinderdagverblijf het pictogrammenbord blijven gebruiken.



Vorige week was het wel even schrikken geblazen toen we nog eens de leefgroep gingen bezoeken. We zagen daar enkele dingen die voor mij en voor Jef niet door de beugel konden! Onder meer kinderen die elkaar sloegen en opvoedsters die wel wat harder als een pedagogisch tik aan het slaan waren. We hebben dit dan besproken met onze werkbegeleider en die heeft een afspraak geregeld met de directrice van de instelling waar we dit probleem kunnen gaan bespreken. Het beloofd dus nog een spannende week te worden!

Als vrije tijd hadden we deze laatste weken ook iets nieuws gevonden dankzij onze werkbegeleider: Prison Break! Van seizoen 1 tot en met het einde in seizoen 4 hebben de avonden gevuld. Wat het wel gezellig maakte, samen wat babbelen en drinken met de stagebegeleider. Naar het einde toe begon ik de serie echt wel beu te worden maar Jef en de stagebegeleider hadden het nog steeds goed naar hun zin :-).


De stage is wel bijna ten einde jammer genoeg. Ik weet zeker dat ik de kindjes en het team ga missen. De laatste twee dagen gaan morgen in en dan begint nog de grote trektocht naar de beren, bergen, grotten en kloosters uit Moldavië. Dus tot zondag! De laatste keer internet hier in Roemenië en wss ook het laatste bericht uit Roemenië. Het was een onvergetelijk avontuur!

Bafta!

Donaudelta

Sanatate!

Hier ben ik weer met nieuws over onze trip naar de Donaudelta! Ik kan je nu al vertellen dat het gewoonweg prachtig en schitterend was! Maar ik zal het verhaal nu eens volledig uit de doeken doen.

We vertrokken eerst naar het stadje Tulcea, dat gelegen is vlakbij aan de plaats waar de Donau zich in drie grote takken splitst. Elke tak heeft zijn eigen naam en wordt nog eens verder opgesplitst in kleinere kanaaltjes die allemaal samen de Donaudelta vormen. We kwamen 's avonds aan in Tulcea waar het toch niet zo evident bleek te zijn om een goedkope slaapplaats te vinden. Na lang zoeken werden we ineens aangesproken door een kerel die zei dat hij een pension had als we een slaapplaats zochten. Geweldig nieuws dus! En het was ook goedkoop! Ongeveer 20 euro in totaal. De volgende dag stonden we vroeg op om ons beter te informeren over de ferries en excursies in de delta want we hadden ons helemaal niet voorbereid. In het informatiecentrum vertelden ze ons dat er elke dag een paar boten uitvaren naar de verschillende takken van de delta. Wij wilden zeker naar Crisan op bezoek gaan, dat gelegen was aan de middelste tak van de delta en ook de mooiste maar meest toeristische. Het was ook lang zoeken naar een trage boot zodat we nog konden genieten van het uitzicht. Maar uiteindelijk is het ons wel gelukt! Ook mede door een vriendin van Jef uit Neerpelt die hij toevallig tegen het lijf liep. Van haar kregen we ook een telefoonnummer van Pertri, een man uit Crisan die overnachting kan regelen en excursies naar de delta maakt. Na een telefoontje was alles al in orde en konden we volop genieten op de boot van de mooie uitzichten. Na een dikke 2 uur kwamen we aan in het dorpje Crisan, dat bestaat uit één lange straat aan de Sulinatak (middelste tak) van de delta. We maakten een wandeling door het stadje en maakten meteen kennis met de vele kikkers die ons pad nog zouden doorkruisen. We kregen ook het gezelschap van Manfred, een Duitse Australiër en een Frans meisje waarvan ik de naam niet meer weet. Zij bleven ook overnachten bij Petri. Manfred zou de volgende dag ook mee op excursie gaan naar de delta, het Franse meisje zou naar de stad Sulina (gelegen aan de monding van de Sulinatak) varen en van daar met een bus naar Letea rijden. Naar dat dorpje zouden we de volgende na de excursie ook gaan. Maar ik loop weer te hard vooruit. Die avond aten we gezellig samen met Petri en diens gezin een stuk vers gevangen karper. Het was heerlijk! Later die avond konden we nog genieten van een prachtige sterrenhemel! Er was nergens licht te bespeuren en doordat er geen wolken waren, hadden we een fantastisch zicht! We konden dus helemaal ontspannen gaan slapen.

De volgende dag kregen we een lekker ontbijt voorgeschoteld en vertrokken we erna op excursie. Overal water, zon, vogels die je anders nooit in het wild zou kunnen bewonderen, mooie landschappen en natuurlijk prachtige uitzichten. Ik en Jef hadden een lijstje opgesteld met alle vogels die we gezien hebben. Hier komt ie: Pelikanen waaronder ook de zeldzame Dalmatiërssoort, Lepelaars, Ibissen, Ooievaars, Zwanen, Gansen, Wilde Eenden, een Stern, Aalscholvers, Reigers (witte, zilver en bruine), bijeneters, spechten, zeldzame vinken en meesjes, Arend, een Boerenzwaluw, Meeuwen en nog veel meer maar daar wisten we de naam niet echt van :p. Onderweg stopten we ook voor een lekkere picknick met omeletjes en worsten. Toen we in de late namiddag terug in Crisan waren, pakten we onze spullen, namen we afscheid van Manfred, Petri en zijn gezin en vaarden we naar het kleine dorpje Letea dat vlakbij Grindul Letea ligt, één van de mooiste wouden uit de delta. Onderweg werden we nog beloond met een prachtig uitzicht en jawel! Ik kreeg een slang te zien! Iets waar Jef lang op zat te hopen en helaas niet heeft kunnen zien en ik was jammer genoeg ook te laat om een foto te trekken. In Letea, dat groter was als Crisan en echt weg had van een afrikaans dorpje, vonden we al snel een prachtig en spiksplinternieuw pension! Voor een nacht met avondmaal en ontbijt en drank betaalden we wel 30 euro. Niet echt goedkoop maar wat we allemaal kregen maakte dat ruimschoots goed! We begonnen 's avonds met 2 glaasjes wodka, een voorgerechtje met vis, hoofdgeregeld met geroosterde kip en boontjes en als afsluiter een stuk Paastaart en nog een wodka. Bij het eten kregen we nog een fles water en 2 flessen wijn. Dus we kregen zeker waar voor ons geld! We besloten ook om te voet door het bos te trekken de volgende dag naar het grensstadje Periprava. De volgende dag kregen we een gigantisch en gek ontbijt voorgeschoteld! We begonnen weer gek genoeg met een glaasje Wodka, daarna kregen we een bord waar frietjes, een stuk kip en gebakken eieren op lagen! Het gekste ontbijt dat ik dus ooit naar binnen heb gewerkt met andere woorden. We kregen na het ontbijt zelfs nog een blik bier mee. We namen afscheid en begonnen onze tocht door het woud waar we nog gezelschap kregen van twee Roemeense studenten die in het woud foto's moesten nemen voor een schoolproject. Het bos was echt prachtig! En een heel avontuur! Eerst moesten we een brugje maken om over een plas water te geraken. Het bleek allemaal geen nut te hebben want we moesten niet veel later onze schoenen en sokken uitdoen om zo door het water een te ploeteren! Het was ijskoud maar oh zo leuk! Onze Roemeense vrienden keerden niet veel terug en wij zetten onze tocht verder naar Periprava. We kwamen onderweg ook paardenschedel tegen en de daar-bij-horende echte nog levende wilde paarden. Heel mooi om te zien! Na in totaal een 6 à 7 uurtjes te stappen kwamen in Periprava terecht. Een soortgelijk dorpje als Letea, vlakbij aan de grens met Ukraïne. Het lag ook aan de bovenste deltatak die dus de grens vormt met Ukraïne. De pensions die we vonden waren dicht en even dachten we dat we terug in het bos een plekje moesten zoeken. Maar als bij wonder kwamen we een Franse kerel tegen, Benoit. Hij logeerde bij een wat ouder Roemeens koppel en hij zei dat er nog plaats was in zijn kamer wara hij verbleef. Dus we hadden een slaapplaats gevonden! En een goedkope! We maakten samen nog een wandeling tot aan de haven waar we dus Ukraïne konden zien. Hij zei wel dat we best geen foto's maakten omdat de politie dan rare vragen begint te stellen. Maar als een echte rebel kon ik het niet laten :p. We gingen ook nog een pintje drinken in de lokale bar om daarna terug te keren naar het huisje waar we nog een fles zelfgemaakte wijn aangeboden kregen en naar een film keken die Benoit op zijn laptop had staan.

De volgende morgen werden we al om 4.30 gewekt! Jawel je leest het goed! We moesten zeker zijn dat we de boot terug hadden om 6 uur naar Tulcea. Op de boot zagen we de zon opkomen boven Ukraïne. Weer een leuke herinnering erbij dus. Om de tijd (het was 5 uur varen) te doden speelden we nog wat poker met al ons klein geld (Benoit verloor alles en ik en Jef verdeelden de schittere winst van 2 lei of een halve euro :p). In Tulcea aten we een hapje en brachten we nog een bezoekje aan het Donaumuseum. We namen daarna afscheid van Benoit en reden met een overvolle maxi taxi terug naar Constanta waar we nog op ons appartementje konden nagenieten van een prachtige en zeer succesvol tripje!

Bezoek en vele reisjes!

Castelul Bran, beter bekent als het kasteel van Dracula

Plein in Brasov met Zwarte Kerk


Samen met de mama voor het parlementsgebouw

Klokkentoren in Sighisoara

Muurschildering van Vlad Tepes aka Dracula binnen in zijn geboortehuis

Hallokes!

Na meer dan een dikke maand niets gehoord te hebben van mij is het hoog tijd om wat bij te schrijven want er is op korte tijd enorm veel gebeurd wat het dan ook één van de vermoeiendste periodes tot nu toe heeft gemaakt. Dus zet je schrap voor een immens lang verslagje!

Ik begin mijn verslagje een dikke twee weken geleden, op vrijdag 3 april. Er stonden twee dingen te gebeuren waar ik heel hard naar uitkeek! Ten eerste kwamen Liesbet en Lize mij een bezoekje brengen en ten tweede mochten ik en Jef een sessie geven aan de universiteit van Constanta over ons handelingsplan. Dat tweede was een groot succes! Het was interessant voor de 'studenten' en ook de professor was heel tevreden omdat het zijn opvattingen allemaal illustreerde. Nadien hebben we ons handelingsplan verschillende malen gekopieerd via usb-sticks en geheugenkaarten dus geslaagde sessie! Maar daarna sloeg het noodlot toe! Bij het uitstappen van de bus bij ons appartement merkte ik plots dat mijn portefeuille weg was. Grote paniek dus. Na overal tientalle keren gekeken te hebben zat er niets anders op dan hulp te zoeken. Dus verwittigden wij onze werkbegeleider hier en de vrouw, viorica, van wie het appartement huren. Zij kwam meteen langs om ons naar het politiekantoor te brengen. Inmiddels had ik al mijn bankkaart laten blokeren en dus wij naar de politie. Dat was een moeilijkere opgave als gedacht. De politie is hier in verschillende secties onderverdeeld en zelfs een vrouw die hier bijna 20 jaar woont weet nog steeds niet waar welke sectie precies gestationeerd is. Na 2 uur hadden we dan eindelijk het juiste kantoortje gevonden. Na veel vertel- en schrijfwerk, zeiden ze ons dat we maandag terug moesten komen voor een officiele verklaring met een tolk. Ondanks alles hebben we die avond nog heel veel gelachen samen met Viorica en we sloten de dag af met een lekker kebab.

De volgende dag stond ik al snel paraat om Liesbet en Lize op te wachten aan het treinstation van Constanta. Blijkbaar hadden zij ook verschillende dingen meegemaakt door zwartrijden op de bus enzo dus ik voelde mij wel wat schuldig. Het was een leuk weerzien en na onze bagage te droppen op ons appartementje was het een ideaal momentje om het strand al wat te gaan verkennen. Terug op het appartementje was het tijd om onze kookkunsten te tonen (vooral die van Jef want ik had nog wat bij te praten) en de Roemeense wijn te introduceren aan de twee meisjes. We sloten af met een filmpje en veel verwachtingen voor de volgende dagen.

Zondag was het tijd voor de echte verkenning van de stad. We trokken eerst naar de haven van Constanta om zo naar het oude Casino te gaan en de bijhorende boulevard. Daar genoten we nog wat meer van het zonnetje, dat ons voor de komende week nog meer gezelschap hield, en van het toch wel mooie uitzicht over de Zwarte Zee, of het Zwarte Meer zoals ik het liever noem :-) (Ik en Jef hadden namelijk eeen grote discussie of de Zwarte Zee een meer was of een zee. Met allerlei googlezoekopdrachten tot gevolg zijn we nu nog steeds niet zeker. Sommige bronnen zeggen meer, andere zee. Daarbovenop kwam dan ook nog eens de term Dode en Rode Zee naar boven wat het allemaal heel ingewikkeld maar hilarisch maakte!). We bezochten het nationaal historisch en archeologisch museum, aten een 'lekkere' pizza en bezochten het volkkundig museum waar typische klederdracht te zien was en typisch Roemeens beschilderde eitjes. We sloten af door nog een keer naar het strand te gaan en verder te genieten van de zon. Na weer onze kookkunsten te laten zien (nu was het vooral mijn beurt) waren we op het idee gekomen een boek speelkaarten te maken en wat spelletjes te spelen zoals piramide en poker wat ook voor hilarische beelden heeft gezorgd!

Maandag ging ik met Jef eerst op weg naar het politiebureau. Na terug alles te vertellen, kwamen ze daar met het voorstel om beter te zeggen dat ik de portefeuille verloren ben dan bestolen te zijn. Zo zouden ze makkelijk documenten kunnen geven en moest er geen tolk aan te pas komen. We zouden dan ook kunnen vertrekken naar Boekarest (dit hadden we samen met Lize en Liesbet gepland) en we zouden niet moeten wachten in Constanta. Gelukkig kwam er een uur tje daarna een verlossend telefoontje waarin ze mij zeiden dat ze de portefeuille terug hadden gevonden! Een hele opluchting! Dus we konden met een gerust hartje vertrekken naar Boekarest! Terug aangekomen in ons stamjeugdverblijf, gingen we een hapje eten en nog verder genieten van de mooie avond. Om klokslag middernacht was het dan tijd om mijn cadeautjes en 3 zoenen uit te delen aan Liesbet die haar 22ste verjaardag vierde! Niet lang daarna was het tijd om te slapen want de volgende dag zou weer helemaal vol gepland staan.

De dag erop was het zonder omwegen de toerist uithangen :). Een wandeling doorheen het oude gedeelte van Boekarest, genieten van het prachtige weer in parkjes, het parlement (wat het tweede grootste gebouw ter wereld is), de botanische tuinen, de universiteit en een hele boel mooie kerkjes! 's Avonds besloten we om zelf een feestmaal samen te stellen en klaar te maken voor Liesbet. Als verrassing had ik nog kaarsjes gekocht met daarop '22' om bij het eten te zetten. Weer iemand blij gemaakt dus! Die avond kregen we nog het gezelschap van twee Duitsers en we keken nog naar een filmpje om het reisje eigenlijk al wat af te sluiten want de dag erop zouden Lize en Liesbet terug vertrekken naar Belgenlandje. Het afscheid kwam sneller als gedacht maar gelukkig hadden we niet veel tijd om er bij stil te staan want Bart, een vriend van Jef, kwam diezelfde dag nog op bezoek. Die woensdagavond was het heel gezellig in het hostel! We hadden het gezelschap van twee Franse koppels en een Duitser. We wisselden ervaringen uit, dronken Roemeens bier en wisselden dierengeluiden uit in verschillende talen! Het was vooral de Duitser die het allemaal wat moest bekopen :-).

Donderdag vertrokken we met zen drieën naar sighisoara, het geboortestadje van Dracula dat gelegen is op een heuvel en waarvan de oude stadomwalling en eigenlijk het hele oude stadscentrum nog volledig intact is! We vonden in het oude centrum een leuk hostel met een eigen bar! Dus dat beloofde al voor die avond! We gingen eten in een gezellig Italiaans restaurant en trokken met goed gevulde maagjes weer naar het hostel. Daar leerden we een groep Amerikanen kennen die studeerden in Schotland en nu bezig waren met een rondreis doorheen Europa. Ze waren heel nieuwsgierig naar Belgische gewoontes, dus wij terug kaarten maken en drinkspelletjes spelen! Het duurde niet lang of de ene Amerikaan droop af na de andere tot er nog één overblijf waar we ook nog wat grappige momenten mee beleefd hebben. Zo vond hij de weg niet terug naar zijn kamer en van die toestanden.

De volgende dag kwamen we weer de Amerikanen tegen, die verrassend genoeg er redelijk fris uitzagen :-). We besloten om samen te gaan eten in het geboortehuis van Dracula, aka Vlad Tepes of Vlad de Spietser, dat nu een restaurant is dat wordt uitgebaat door een Fransman. Ik genoot van een heerlijk Vlad Tepes steak met Draculasaus. Tijdens het eten werden we ook begroet door twee ridders en ook in het restaurant waren enkele mooie herinneringen aangebracht aan Dracula. Toeval of niet, maar de Amerikanen hadden ook een kortingsbon van 50% waar wij ook van mee konden genieten! Toffe kerels toch! Daarna splitsten onze wegen en we bezochten het nationaal museum van Sighisoara dat was ondergebracht in de klokkentoren van de stad. Het gaf ons ook de gelegenheid om van een prachtig uitzicht te genieten! Daarna trokken we naar de hogere heuvel van het oude stadsgedeelte om de kerk te bezoeken. We kwamen er via de scholierentrap, een lange, houten, overdekte trap die de twee heuvels verbond. Aan de kerk lag ook een schitterend en sp(r)ook(jes)achtig kerkhof dat ik natuurlijk ook niet wou missen. Met nog steeds prachtig weer konden we een terrasje niet weerstaan en daar kwamen we weer één van de Franse koppels tegen die we hadden ontmoet in Boekarest! Daarbovenop zaten ze ook in hetzelfde hostel als ons! Dus samen met de Amerikanen zou het weer een leuke avond worden! Het dat werd het ook! We kregen ook al snel gezelschap van Toby, een Roemeense wees die nu ondertussen volwassen was geworden. Het kon heel weinig Engels maar het was heel intereassant en soms ook wel wat grappig om zijn verhalen te horen!

De volgende dag (weer zaterdag ondertussen) reisden we terug naar Boekarest. Weer een treinrit van 5 uur voor de boeg dus! In Boekarest keerden we terug naar ons hostelletje en gingen we op pad om een hapje te eten, het paleis te zien by night en voor een drankje. In de stad was er ook een reeks concerten aan de gang voor één of andere fietshappening. Daarna gingen Jef en Bart nog voort op stap terwijl ik terugkeerde naar het hostel om daar kennis te maken met een groep Belgjes en nog wat te kaarten voor een paar uurtjes.

De dag erop stonden we vroeg op om Bart naar de luchthaven te doen.Terug in hostel ging Jef voor een dutje en ik voor een filmpje. Na het dutje van Jef was het tijd voor hem om zijn vriendin, Heidi, op te halen. Mijn ouders kwamen pas de dag erop naar Roemenië dus moets ik mij nog een dag bezig zien te houden. Dus op naar de Irish Pub dacht ik bij mezelf! Daar heb ik toch wel een viertal uurtjes gezeten en me bezig gehouden let het aanvullen van mijn dagboek en het kijken naar rugbywedstrijden samen met de talloze Ieren. En dit alles natuurlijk in het gezelschap van een lekker Guinness. Ik keerde terug naar het hostel waar ik kennismaakte met mijn kamergenootjes voor die nacht. Het bleken drie Belgen te zijn! Dus had ik weer de kans om wat nieuwe mensen te leren kennen en gezellige babbeltjes te slaan. De tijd vloog voorbij dus was het weer gauw tijd om te gana slapen en uit te kijken naar de komst van de mama en de papa.

Zondag sloeg het weer om. De zon had meer moeite om er door te komen en er was een kil windje bijgekomen. In het hostel vond ik wa Humo's om door te komen en al gauw genoeg volgde het blije weerzien met de ouders. We namen een taxi naar ons hotel dat vlakbij het parlementsgebouw lag en wat dus ook voor een fenomenaal uitzicht zorgde op het parlement! Al snel gingen de lichten uit om vroeg klaar te staan de volgende dag om Boekarest te laten zien aan de ouders.

De volgende dag begonnen ik en mijn ouders met dezelfde wandeling die ik samen met Liesbet en Lize heb gemaakt doorheen het oude gedeelte van Boekarest. Ik bracht hen ook weer naar het restaurant in Boekarest waar je goedkoop kan genieten van de typisch Roemeense keuken. In de namiddag besloten we wat museums aan te doen. Het mooiste museum dat we bezochten was het museum van de Roemeense boer. Naast typisch volksklederdracht was er ook een volleidg houten huisje te zien, een molen die heropgebouwd was en watermolens. Echt wel de moeite! Beneden in de kelder van het gebouw waren wat beelden en schilderijen te bewonderen van het communistisch tijdperk. Naast Ceausescu kon je ook afbeeldingen van Lenin en Stalin zien en het bureau en notities van een belangrijke generaal van Ceausescu. 's Avonds keerden we terug naar de Irish Pub voor een lekker drankje en hapje. Terug op ons hotel duurde het niet lang of we vielen als een blok in slaap.

Woensdag namen we een trein naar Brasov in Transsylvanië, waar we een paar dagen zouden verblijven.Het was weer een lang rit van 3 uur maar het uitzicht was wel indrukwekkender! Over waar je zag waren bergen en bossen. In Brasov brachten we weer al ons bagage naar het hotel waarna we de stad gingen verkennen. We bezochten eerst het het stadshuis waar nu een museum in ondergebracht is. In het museum waren allerlei Middeleeuwse voorwerpen (harnassen, wapens, schilden, sloten, oude geschriften) te bewonderen die uit een nabijgelegen burcht in Rasnov kwamen. Buiten deze dingen kan je er ook het eerste document in de Roemeense taal bekijken! In Brasov kan je ook de kabelbaan nemen en zo genieten van een zicht over de hele stad! Dat deden we dus! Het was echt een magnifiek zicht! We gingen verder naar het smalste straatje van heel Europa! De touwstraat! Ongeveer een meter breed en een honderdtal meter lang. We liepen verder naar de Biserica Negra, of Zwarte Kerk, die deze naam heeft gekregen door een brand in de 17de eeuw. Jammer genoeg was deze al gesloten voor het publiek dus keerden we terug naar het pleintje met het stadshuis om van het zonnetje te genieten. Om terug te gaan naar ons pensionnetje, maakten we een omweg langs de stadsomwalling waar nog een paar mooie torens te zien waren.

Donderdag gingen we echt op Draculatour naar het kasteel van Bran, dat beter bekent staat als het kasteel van Dracula. Vlad Tepes heeft dit kasteel gebruikt als uitvalbasis voor zijn beleggering tegen de Turken. Later werd het ook een koninklijk ''vakantiehuisje'' waar de verblijfkamers van de koninklijke familie nog te bezichtigen zijn. Rond het kasteel was een klein openluchtmuseum waar oude huisjes stonden. Allemaal heel mooi en interessant! Wat ook typisch is in Bran en ook in Sighisoara waar Dracula is geboren, zijn de souvenirs van Dracula. Tassen, borden, poppen, t-shirts, lepels,... Alles wat je kan bedenken is er te vinden met Dracula op. Er was zelfs Draculawijn en een bar waar je helemaal werd ondergedompeld in het verhaal met doodskitsen en Dracula zelf die er rond liep. Na het bezoekje aan Bran reden we terug naar Brasov waar we de Zwarte Kerk bezochten en nog snel een hapje aten voor we de trein terug namen naar Boekarest en nog samen gezellig genoten van de laatste avond van mijn ouders in Roemenië.

's Morgensvroeg vertrokken we richting station om van daar de bus te nemen naar de luchthaven. Na lang aanschuiven aan de check-in was de tijd gekomen om terug afscheid te nemen. Maar met nog een dikke anderhalve maand te gaan zou de rest van de stage gewoonweg voorbij vliegen! Niet veel later nam ik de trein terug naar Constanta waar ik toch terug het gevoel had van thuiskomen. Hier had ik nog enkele daagjes te tijd om te bekomen van de vermoeiende weken. Jef zou ook pas zondag terugkomen dus ik had het rijkje voor mij alleen... .

Gisteren was het dus terug tijd om aan de stage te beginnen dachten we. Met veel nieuwe moed en motivatie keerden we terug naar Centrul Cristina. Niemand te zien, deuren vast. Paasmaandag... . Gladvergeten dat Pasen hier een weekje later wordt gevierd. Nuja, dan maar wat nuttige dingen voor school. Vandaag terug met goede moed naar de instelling. Weer niemand te bespeuren in het dagcentrum, maar in de personeelskamer hoorden we nu wel geluid! Blijkbaar waren we net op tijd voor een feestmaal :-). Nadien zeiden ze ons dat de kinderen nog steeds vakantie hebben en dus niet zullen komen deze week en dat wij daardoor nog een extra weekje vakantie hebben...

Ideale kans dus om naar de Donaudelta te trekken en te genieten van de prachtige natuur!

Het verslagje hiervan kan je hier gauw lezen dus tot dan!

Kinderdagverblijf, trip naar Bulgarije en voetbal in constanta

Hoi hoi,

ik kan weeral een weekje afstrepen op de kalender dus weer eens tijd voor een update van mijn stage. Vanaf vorige week is er heel wat beginnen te veranderen in de stage waardoor we het nu eindeljk wat drukker hebben! Maar je hoort ons zeker niet klagen!

Vrijdag zijn we mogen beginnen werken met de kinderen die naar het kinderdagverblijf komen. Het zijn kinderen die nog familie hebben maar die het te druk hebben om de kinderen naar de therapieën te komen brengen. 's Morgensvroeg worden ze dus naar de instelling gebracht en blijven ze in het kinderdagverblijf waar ze in de loop van de dag hun therapie volgen in het dagcentrum. De beperkingen van de kinderen zijn heel uiteenlopend, varierend van een kindje met ASS, syndroom van Down tot motorische beperking. Dagelijks komen er tussen de 3 en 10 kinderen naar het verblijf waar ik en Jef dan zijn, samen met twee anderen opvoedsters. Soms is het wel moeilijk en vermoeiend omdat bijna ieder kind veel aandacht eist en je soms met 2, 3 kinderen tegelijk bezig moet zijn. Ook de opvoedsters hebben het druk waardoor ik ook niet altijd de mogelijk heb om iets te laten vertalen. Maar gelukkig trekken we onze plan. Vrijdag hebben we dan ook onze eerste sessie gegeven om ons project te implementeren. De sessie ging over de manier waarop wij en zij hulpvragen en doelen opstellen voor de kinderen. Ik moet toegeven dat ik heel nerveus was vlakvoor de sessie want spreken voor een hele kamer vol mensen is niet makkelijk, zeker niet omdat je niet weet hoe ze zullen reageren op onze manier van aanpak. Anderhalf uur later was ik dan ook heel opgelucht toen iedereen toch wel positief reageerde op onze sessie. Ik heb nog lang na zitten praten met sommige therapeuten wat het die vrijdag tot een uitstekende en leerrijke dag maakte!
Zaterdag was het een rustige dag waarbij we de tijd namen om wat stagetaken te maken voor school. Niet echt het leukste deel van de stage maar het moet ook gebeuren... .
Zondag was dan weer beter, Cortizo nam ons mee naar Bulgarije (ongeveer een 40 minuten rijden) speciaal om mosselen te gaan eten. Ze waren dan ook heel lekker, maar kleiner dan de Zeeuwse mosselen. Het restaurant lag aan de Zwarte Zee, in een vallei. Iets verder op in zee hadden ze iets aangelegd waar ze de mosselen kweken. De eerste indruk van Bulgarije was ook vrij deprimerend voor mij. De wegen zijn er nog slechter als in Roemenië en je ziet ook veel minder dorpjes, huizen en auto's. Het landsschap bestaat uit grote vlaktes waar bijna niets groeit. Bulgaren zijn nog armer als Roemenen, waardoor de prijzen in het restaurant nog pak lager waren dan in Roemenië.
Na de trip in Bulgarije zijn we een koffie gaan drinken in het winkelcentrum van de Carrefour waar we de tijd doodden met het vertellen en oplossen van psychologische raadseltjes. Na de koffie reden we naar het voetbalstadion van Constanta, "Fargul" waar we de voetbalwedstrijd bijwoonden. Het is het tweede grootste stadion van Roemenië en tevens ook de thuisbasis van de nationale ploeg die we 27 maart aan het werk gaan zien tegen Servië voor de kwalificatie voor het wereldkampioenschap. Het was een vermoeiende dag geweest dus ik was blij toen we rond half 11 terug op het appartementje waren.

Vandaag hadden we weer een vermoeiende, maar leuke dag in het kinderdagverblijf. Ik ben toch blij dat we eindelijk mijn verwachtigingen kunnen waarmaken!

Tot gauw, voor meer nieuwtjes!

4-daagse naar Sibiu

Buna Ziua!



Ce fache? Met mij gaat alles nog steeds foarte bine! Vrijdagvoormiddag ben ik samen met Jef en Cortizo richting Sibiu vertrokken voor een paar daagjes. Het zou 7 uur rijden zijn van Constanta naar Sibiu, daar zag ik toch wel even tegen op. De eerste uurtjes tot Boekarest was het inderdaad maar redelijk saai en gingen de minuten maar traag voorbij. Gelukkig had ik nog een goed boek bij mij. In Boekarest zelf stonden we een aantal uren in de file. Het verkeer daar was echt één en al chaos, echt een wonder dat er geen ongevallen plaats vonden. Na nog een paar uurtjes rijden kwamen we dan in Transsylvanië terecht. Het uitzicht tot aan Sibiu was echt fantastisch! Overal zag je bergen met sneeuw op de toppen, kleine riviertjes,... . Sibiu , of de Duitse naam Hermannstad, leek op het eerste zicht niet zo bijzonder. We zagen dan ook enkel maar de vestigingsmuur die rond het oude stadsgedeelte stond. Het nieuwe stadsgedeelte was zoals Constanta, maar wel netter en met veel minder straathonden. Buiten het centrum zette Cortiso ons af bij een pension. Later die dag gingen we nog naar een restaurant waar je traditionele gerechten kon eten en zo kwam onze eerste vermoeiende dag ten einde.



De tweede dag stonden we vroeg op en wandelden we 10 à 15 minuutjes naar het oude centrum van de stad. Sibiu is een echte middeleeuwse stad waar echt veel te zien is! Het was dan ook de culturele hoofdstad van Europa in 2007. Het oude stadsgedeelte van Sibiu bestaat uit 3 pleinen die verbonden zijn met allerlei doorgangen en tunneltjes onder de gebouwen door. We kwamen als eerste de orthodoxe kathedraal tegen. Iets groter als deze van Constanta en zeker ook eens zo mooi! Er was net nog een dienst aan de gang toen we aankwamen dus we besloten om later terug te gaan. We wandelden voort tot we bij de trappenpassage of pasajul scanilor dat het oude stadsgedeelte verbond met het lager stadsgedeelte buiten de vestigingsmuur. We volgden de doorgang tot we bij de leugenaarsbrug of podul minciunilor aankwamen. De brug wordt zo genoemd doordat ouders vroeger hun kinderen wijs maakten dat als ze een leugen vertelden op die brug, deze zou instorten. Later zou Ceausescu hier een toespraak hebben gehouden zonder dat de brug instortte, sindsdien is de legende ontkracht. Dus zo liepen we de trappen op naar de brug waar we een zicht kregen op het kleine plein of piata mica. En nee, de brug stortte niet in :-). Om een beter zicht te krijgen over de stad bezochten we de raadstoren of turnul sfatului. Na een 100-tal trappen werden we beloond met een schitterend uitzicht over de stad met de rondomliggende bergen. Nadat we beide wat mijmerend wegdroomden gingen we richting Piata Huet, waar de protestantse kerk stond en waar de tombe moest zijn van de zoon van Dracula. We weten niet zeker waar hij lag of wie hij was maar ik denk wel dat ik hem gevonden heb, al zegt Jef van niet :p. Je had ook de kans om de toren van de kerk te beklimmen, omdat dit de hoogste toren van Sibiu was, lieten we dit niet liggen. Zo konden we ook wat werken aan de conditie dus alleen maar voordelen. Onderweg kwamen we ook de klokken nog tegen en eenmaal boven werden we weer verrast met een prachtig zicht over de stad! Terug beneden wandelden we verder naar het grote plein of piata mare en zo verder naar de verkeersvrije straat waar allerlei kraampjes stonden. Het verschil met Constanta in de winter is echt groot. Sibiu is netter, meer toeristisch en gezelliger om in te vertoeven. In de zomer moet Constanta een echte metamorfose ondergaan en moet het hier zwart zien van het volk en moet hier ook alles veel netter zijn. Daarna gingen we terug naar het piata mare naar het toeristisch infopunt en naar de rooms-katholieke kerk waar het grootste orgel van Roemenië staat. Het was al ver de middag gepasseerd dus tijd om een hapje te eten. In mijn boekje van Roemenië stond een typisch transsylvaans restaurant vermeldt dat de moeite moest zijn en dat was het ook! We aten Herderstas, gegrilde kippenborst opgevuld met kaas en tomaten. Met de batterijen terug opgeladen, zetten we onze ontdekkingstocht verder met een bezoekje aan het Brukenthalmuseum op het piata mare. Het museum is ondergebracht in het huis van de Transsylvaanse gouverneur Samuel von Brukenthal die kunst verzamelde. Naast de Roemeense werken waren ook werken te zien van Breughel en van Van Eyck! Toch een beetje dat België-gevoel dat naar boven kwam. Na het toch wel indrukwekkende Brukenthal museum gingen we naar het museum van de geschiedenis van de farmacie. Het gebouw was één van de eerste apothekers van Europa en hier was ook de homeopathie uitgevonden door Samuel Hahnemann. Er waren dan ook allemaal oude instrumenten te bezichtigen en medicijnen. Hierna besloten we terug te keren naar naar de orthodoxe kathedraal. Gelukkig was de kerk nu bijna leeg en zo konden we genieten van de rust en pracht en praal van de kerk. Na al dat stappen, beklimmen van torens en bezoeken van museums was het tijd voor een welverdiend verfrissinkje, dus gingen we naar 'Al Capone Cafe' voor een fris pintje. Het grappige was wel toen we de rekening vraagden in het Engels, de serveerster terug kwam met nog eens 2 volle pintjes. Nu ja, niet echt een probleem voor mij en Jef. Ondertussen begon het al te schemeren buiten dus besloten we terug te gaan naar ons pension en te wachten op bericht van Cortizo. Wederom werden we geconfronteerd met het feit dat Roemenen altijd te laat zijn en redelijk nonchalant zijn in tijd. Uiteindelijk liet Cortizo weten dat we morgen zouden afspreken voor een koffie. Dus zo zat er niets anders op dan terug te gaan naar het oude centrum voor een goed restaurantje te zoeken. Jammer genoeg zaten veel restaurants volgeboekt maar we vonden toch nog een pizzeria op het piata mica. Achteraf bleek dat het één van de beste pizzeria's was van heel Roemenië! En het was ook lekker! Na een overheerlijke maaltijd was het nog wat tijd om de toerist uit te hangen want in Sibiu worden alle gebouwen ' avonds ook mooi verlicht waardoor de stad iets sprookjesachtig krijgt. Moe maar voldaan keerden we terug naar het pension en konden we nog wat verder praten over deze geweldige dag... .

De derde dag begon met iets minder weer als de dagen ervoor. In de voormiddag had het geregend en rond de middag was het zelfs een beetje aan het sneeuwen. Zoals beloofd kwam Cortizo ons oppikken om een koffie te gaan drinken in het winkelcentrum aan de rand van de stad. Daar vertelde hij ons dat we een dagje langer bleven in Sibiu! Heel leuk dus want het is echt een hele mooie en fijne stad om in rond te hangen! Het was ondertussen ook heel gezellig geworden in ons cafeetje maar na een uurtje wou ik toch terug naar het oude centrum van de stad want er was nog zoveel te zien. Jammer genoeg bleef de klok verder tikken en toen we terug aan ons pension waren, was het niet echt de moeite meer om nog naar de stad te vertrekken. Gelukkig was er nog een museum dicht in de buurt van ons pension, ook buiten het oude stadscentrum. Het was een museum met de jacht als centrale thema. Een Roemeen was het hele land rondgetrokken tussen de jaren 40 en 60 om te jagen op verschillende dieren en zijn vangsten konden dan bewonderd worden in het museum net zoals oude speren, geweren,... . Onderweg kwamen dan ook het tennisstadion tegen waar de Davis-cup aan de gang was tussen Roemenië en Rusland. In het museum dan waren er ondermeer roofvogels, beren, herten, wolven, everzwijnen en zelfs een zebra en neushoornschedel te zien. Ideaal dus om wat foto's te nemen van dieren die ook totems zijn bij mijn scoutsgroep. Alleen jammer dat er weer nergens een mier bijstond :-). Na het museumbezoek gingen we terug naar ons pension waar Cortizo ons niet veel later meenam naar het oude stadscentrum. Hij was zo onder de indruk dat hier in Sibiu de beste pizzeria was van Roemenië dat hij er absoluut ook wou gaan eten. Weer niet echt een probleem voor mij en Jef. Terug op ons pension sloten we dag nog af met een filmpje.

De vierde dag brak aan en het was tijd om afscheid te nemen van Sibiu. Maar we gaan zeker teruggaan! Cortizo vroeg of we zin hadden om langs Brasov te rijden. Natuurlijk lieten we dit niet liggen en zo werden we weer beloond met prachtige zichten van bergen, valeien en Brasov natuurlijk. Het was ondertussen wel al redelijk laat geworden waardoor we niet konden stoppen in de stad maar het zicht beloofde al veel in petto te hebben voor als we terugkeren! We stopten later nog voor een broodje en na een lange maar mooie reis kwamen we die maandagavond terug thuis in Constanta. Want het was echt wel een beetje thuiskomen.

Zo, we zijn door ons verslagje van Sibiu heen, khoop dat jullie er even hard van genoten hebben als ik :-p.

Tot gauw en buna seara!

En het verhaal gaat verder...

Buna Ziua!

Hier gaat alles nog foarte bine! De tijd vliegt echt voorbij! Na 14 februari hebben we nog heel wat meegemaakt. Dus hier volgt het verslagje ervan.

Op de stageplaats is het nog steeds erg rustig en kalm door de vele zieken. Veel ouders brengen hun kinderen niet naar het dagcentrum, of de therapeuten zijn ziek. De kinderen die verblijven in de instelling zelf slapen ook langer uit en moeten veel rusten. Gelukkig kunnen we toch een beetje werken aan de implementatie van ons project. Zo hebben we ons handelingsplan (een plan voor elk kind individueel waarin de voorgeschiedenis, doelen en middelen enz. instaan) kunnen tonen aan de meeste therapeuten en zij hebben ook hun handelingsplan, wat zij de PIS noemen, laten zien aan ons. Het is minder uitgebreid maar er worden ook doelen en activiteiten opgesteld om die doelen te bereiken. Er wordt ook gekeken of deze worden bereikt of niet. Toch kunnen we nog een aantal dingen voorleggen aan hen en hun plan uitbreiden als ze dit willen. De meeste therapeuten vonden het toch al interessant en willen zeker meewerken aan dergelijke sessies over hun plan.

Vorig weekend zijn we naar het aquarium van Constanta geweest. Er was niet veel te zien maar wat er te zien was, was toch de moeite. We hebben daarna ook een orthodoxe kathedraal bezocht! Echt een heel mooi gebouw vol details en fresco's! Net toen we verder wilden gaan, sprak een vrouw ons plots aan. Ze kon geen engels maar haar dochters wel. Ze wilde ons een stuk taart en wijn aanbieden ter nagedachtenis van haar overleden moeder 3 jaar geleden. Verder zagen we ook dat er voedsel werd uitgedeeld aan de arme bevolking. Terug op het appartement werden we weer verrast en waren we plots getuige van een traditioneel Roemeens huwelijk! Echt mooi om te zien. De bruidegom komt met zijn hele entourage naar het huis van de bruid waar hij haar juwelen geeft. Het is ook de bruidegom die de bruidsjurk moet betalen, de bruid moet enkel maar de sokken, de das en het hemd betalen van de bruidegom. Daar worden er dan traditionele dansen gehouden en wordt de bruid gezegend door een soort taart dat na de zegening in stukken wordt gebroken en alle kanten wordt opgegooid. Tot hier hebben we alles kunnen volgen maar op de instelling hebben ze ons verder uitgelegd wat er daarna gebeurt. Daarna vertrekt iedereen dus richting feestzaal. Er wordt gegeten en gedronken tot middernacht en daarna wordt de bruid 'ontvoert' en moet de bruidegom weer een som geld geven om haar terug te krijgen. Dan wordt er nog gedanst tot 8 uur 's morgens. Het is ook gewoonte om minimum 100 euro te geven aan het pasgehuwde koppel! Hoe sterker de band tussen de uitgenodigde persoon en het koppel, hoe meer geld ze cadeau doen.

Gisteren dan was het de Roemeense Valentijnsdag! In de steden wordt deze minder gevierd als op het platteland maar toch zag je ook hier tekenen dat het Valentijn was. Dus aan al die romantische zielen, in Roemenië kan twee keer je van je beste kant tonen!

Snel Meer nieuws!

Pa!

De instelling en de stad

Hier ben ik weer! Deze keer met wat meer uitleg over de stageplaats en de stad. De eerste week hebben we op onze stageplaats alleen nog maar verschillende therapieën bijgewoond. Zoals verwacht is er weinig contact tussen de therapeuten en de opvoeders zelf. De groep therapeuten is wel een leuke groep met een losse sfeer. Er worden veel grapjes gemaakt maar eens de therapie begint is het opeens heel serieus. We hebben voornamelijk nu alleen nog maar kindjes gezien die naar het dagcentrum komen. De meeste hebben autisme of ADHD en problemen met de motoriek. De kinderen in de 4 modules of leefgroepen volgen geen therapie maar er worden wel verschillende activiteiten aangeboden. Daar zullen we volgende week zeker meer over horen.
In Centrul Cristina wordt er kiné, logo, psycho en hydrotherapie aangeboden. Daarnaast is er ook een soort van snoezelruimte waar vooral massages worden gegeven. Misschien dat we hier ook een echte snoezelruimte van kunnen maken.
Een handelingsplan, dat we eigenlijk opgesteld hebben tijdens ons project, is er al wel. We gaan ons project-handelingsplan volgende week naast dat van hen leggen en samen met onze begeleider overlopen wat we verder kunnen uitdiepen en aandacht aan kunnen besteden.
Alles verloopt dus redelijk vlot en we worden daar toch wel goed opgevangen.

De stad zelf dan. Er wordt ons steeds duidelijk gemaakt dat het Constanta van deze periode totaal verschillend is van het Constanta in de zomer, wanneer het hier stikt van de toeristen. Constanta is een bruisende stad waar een heleboel gezellige cafeetjes en restaurants zijn. Als je ergens een restaurant binnenstapt, krijg je de service zoals ze die geven in een Belgisch toprestaurant. Je komt binnen bij het onthaal, krijgt een plaats aangeboden, en overal krijg je een apperatiefje en uitstekend eten. Als je nadien de rekening krijgt betaal je per persoon misschien nog geen 15 of 20 euro. Je moet wel snel beslissen wat je moet eten, want de obers komen snel een bestelling opnemen en blijven wachten tot je iets zegt. Best wel wat vervelend. De eerste dag in Boekarest zijn we typisch Roemeens gaan eten bij La Mama, vorige zondag in de Irish Pub (Jaja! Ze hebben hier een Irish Pub!) en vandaag in een Italiaans restaurant: Marco Polo. De wegen zijn zoals in heel Roemenië er niet zo goed aan toe en de gebouwen lijken op het eerste zicht wat in verval. Dit is heel jammer want het moeten vroeger wel heel mooie gebouwen zijn geweest zoals je kan zien op de foto's. Hetzelfde verhaal voor ons appartementje. Van buiten lijkt het gebouw in slecht staat, maar van binnen is alles nieuw en proper. Wij zitten buiten het stadscentrum op ongeveer 10 minuutjes met de bus. Maar toch is alles hier aanwezig: winkels, geldautomaten en de instelling. Voor een cafeetje of restaurant moet je wel in het centrum zijn. Net zoals in steden in België, heeft Constanta een groot winkelcentrum, twee zelfs! Eentje pal in het centrum en eentje aan de andere kant van de stad waar wij verblijven. In zo'n centrum vind je allerlei winkels met merkkledij, die trouwens evenveel kosten als in België, maar ook boekenwinkels met cd's en dvd's (waar ik trouwens vandaag een engelstalig boek heb gekocht, want het boek dat ik meehad is bijna uit) en een cinemacomplex! Alleen zijn de Roemenen niet echt cinemagangers. Op de derde verdieping kan je dan eten en drinken en zijn er internationale dingen zoals McDonalds en Kentucky Fried Chicken.
Wat vandaag ook opviel is dat de Roemenen echt gek zijn van Valentijn! Misschien zelfs nog commercieler als in België en het hele gedoe is ook 10 keer zo erg.
In Constanta zijn er ook heel wat leuke dingen te bezoeken. Zo zijn we al een kijkje gaan nemen naar het Casino, de oude vuurtoren en het Nationale geschiedenis en archeologische museum. Vandaag hadden we dan het winkelcentrum, de concertzaal en het opera- en balletgebouw op programma staan. Het aquarium, nationale maritieme museum en het museum voor moderne en klassieke kunsten zijn voor een andere keer.

Vandaag hebben we voor het eerst ook voor het eerst gekookt (Want we krijgen in de week steeds vers, typisch Roemeens eten in de instelling) en met een wijntje erbij en een filmpje hadden we een heel gezellige avond!

Zo dat was het voor vandaag! Morgen gaan we waarschijnlijk terug de stad in met onze begeleider, tenminste als hij komt opdagen want vandaag zouden we ook een koffie gaan drinken, zonder resultaat! Tot gauw!

De eerste week in Roemenië

Buna ziua!



Eindelijk wat nieuws van mij nadat er gisteren een internetverbinding is gelegd in ons appartementje. Maar ik zal beginnen bij het begin.



Vorige donderdag kwamen we aan in Boekarest na een dikke 2 uur te vliegen. We merkten meteen dat Roemenië een vrij chaotisch landje is. We kwamen aan in een kleine hal waar ze onze paspporten controleerden en voor we het weten stonden we al buiten. Nu moesten we in de stad geraken maar dat was moeilijker dan gedacht! Nergens stonden inlichtingen van busdiensten en na veel gesukkel vonden we toch de bus die naar het centrale station reed.Maar om die bus te betalen was dan weer een andere zaak. Nu weten we dat je een soort van zegeltjes moet kopen en op de bus moet afstempelen. Gelukkig had ik op voorhand een aantal jeugdhostels opgezocht en we hadden al snel een verblijfplaats. De mevrouw gaf ons ook het adres van een Roemeens restaurant waar we dan ook heel goed en goedekoop zijn eten. Voor een grote hoofdschotel, reusachtige coupe dame blanche, een karafke roemeense wijn en een biertje betaalden we elk een goeie 15 euro. Voldaan keerden we terug naar het jeughostel waar we de avond afsloten met een filmke, zoals we elke avond doen trouwens.



De volgende dag wilden we de trein naar Constanta nemen. We kochten onze ticketjes, die trouwens genummerd zijn trouwens, maar we moesten daarna nog 2 uur wachten. Tijd dus voor een hapje te eten en reisjes te plannen. Wel veel Roma-kinderen die te hele tijd komen bedelen voor een stukje eten. De treinreis naar Constanta was een avontuur op zich. De rit duurde 4 uur en twee Roemenen met wodka en bier, een meisje dat zich constant aant schminken was en een meisje dat nerveus zat te wiebelen deden de rest. Cortizo, onze werkbegeleider had voor ons een hotel geregeld buiten het centrum waar we 3 dagen bleven. In die dagen hebben we een deel van de stad gaan verkennen en zijn we gaan eten in de Irish Pub! Goed nieuws dus voor mij.

Vorige maandag zijn we dan voor het eerst naar de instelling gegaan waar we met iedereen kennis maakten. Het team van therapeuten is een vrolijke bende die graag grapjes maken. De echte leefgroepwerkers hebben we tot nu toe nog niet veel gezien omdat we vooral therapieën bijwonen. Er zijn 4 leefgroepen in de instelling: twee leefgroepen voor de kinderen met een ernstige problematiek, en twee voor iets minder erge problematiek.

Maandag hebben we ook een appartementje gevonden. Langs de buitenkant lijkt het gebouw lichtjes in verval maar binnenin is het echt een sjieke leefruimte! We hebben alles wat we nodig hebben: wasmachine, keuken, oven, bad, wc, tv, internet en als we alle zetels uitklappen kunnen er 6 mensen slapen hier.

Dan nog een indrukje van Roemenië om af te sluiten. Het verkeer is hier heel chaotisch en de zigeuners of de Roma, worden echt in een heel slecht daglicht gezet. Ik heb nu al heel wat verhalen gehoord van de Roma maar ik denk dat dat de Roemenen toch een beetje overdrijven. Vroeger zouden de Roma kinderen ontvoerd hebben van Roemenen en hen dwingen om te gaan bedelen voor hen.

Goed, ik ga nog proberen om zo vlug mogelijk nieuwe informatie mee te delen!
Tot gauw!

Bafta!

Nen dikke merci!

Met nog een paar dagen te gaan voor ik eindelijk vertrek, mocht een feestje natuurlijk niet ontbreken! Ik heb me geweldig goed geamuseerd en moest verschillende keren toch al moeite doen om de traantjes te bedwingen. Daarom wil ik iedereen langs deze weg ook nog eens extra bedanken! Voor de vele cadeautjes en knuffels maar vooral voor de moeite om tot in 'Paapelhaa' te komen en mee te genieten van mijn laatste mooie momenten voor ik vertrek!

Donderdag is het dus zover, dan neem ik samen met Jef om 14.00 het vliegtuig richting Boekarest. Dus de volgende keer dat jullie iets van mij horen, ben ik eindelijk op Roemeense bodem en is het avontuurtje begonnen!

Tot gauw!